Rokrocznie powtarza się sytuacja, że część fantastycznych piłkarzy zostaje pominiętych w wyborze do światowej jedenastki FIFPro. Nie inaczej było w 2013 roku.
Nagroda hipotetycznie powinna bazować na indywidualnych występach piłkarzy, a niestety często jest całkowitą kpiną, a w tym roku wybory wydają się jeszcze bardziej bezpodstawne.
Wybór trzyosobowego bloku pomocników składającego się z Xaviego, Andresa Iniesty oraz Francka Riberego jest ciężki do zrozumienia. Obecność fenomenalnego jak zwykle Iniesty broni się sama, o tyle Franck Ribery, którego ciężko zaliczyć do pomocników, czy znajdującego się daleko od optymalnej formy Xaviego wytłumaczyć nie sposób.
Istnieje wiele znaków zapytania odnośnie wybranych piłkarzy, ale największą parodią z nich wszystkich jest to, że najlepszy środkowy pomocnik na świecie Arturo Vidal nie dostąpił zaszczytu pojawienia się w jedenastce sezonu.
Chilijczyk jest najjaśniej świecącym klejnotem Juventusu, wyprzedzającym w kwestii uwielbienia przez kibiców nawet francuza Pogbę. Rok 2013 będzie dla niego na pewno wart zapamiętania zarówno w kontekście gry dla klubu jak i reprezentacji.
Fenomenalna postawa Arturo będzie przyciągać zainteresowanych, którzy muszą przygotować się na płatność w wysokości ponad 40 mln funtów, ale tak wielka stawka jest najlepszym świadectwem jego umiejętności. Bastian Schweinsteiger zmaga się z kontuzjami, a Andrea Pirlo zalicza delikatny regres formy co umożliwia Vidalowi rozbłyśnięcie na niwie międzynarodowej i zdobycia uznania jako najlepszego środkowego pomocnika na naszej planecie.
Wszechstronność, zdolność przewidywania, umiejętność dostosowania się do taktyki i nieziemska wydolność fizyczna pozwalają mu górować nad całą resztą pomocników. Zarówno Antonio Conte jak również Jorge Sampaoli wdrażają systemy gry, które pozwalają wycisnąć z Arturo wszystko co najlepsze.
Vidal jest niezwykłym atletą: szybki, żwawy, silny jak wół o nieskończonej wytrzymałości. Zabłysnął na arenie międzynarodowej jako defensywny pomocnik. Nie odstawiający nogi w zwarciu, doskakujący do przeciwnika spryciarz, który fenomenalnie czyta grę i potrafi dostosować formę odbioru do niej. Wspaniałe występy dla Bayeru Leverkusen spowodowały, że latem 2011 roku Bayern Monachium próbował zdobyć podpis Chilijczyka.
Pomimo tego, że najczęściej rozpatrujemy tego piłkarza jako niszczyciela i gwałciciela środka pola, Arturo strzelił 10 bramek i dorzucił do tego 11 asyst w swoim ostatnim sezonie dla Werkself. Od momentu pojawienia się w Turynie, w dalszym ciągu bardzo sprawnie przyczynia się do ofensywnych osiągnięć Juventusu. W obecnym sezonie strzelił 18 bramek dokładając 6 asyst w trakcie 3494 minut na boiskach Serie A oraz Europy.
Conte stosuje taktykę 3-5-2 by odblokować największe atuty Vidala, czyli agresywne szarże i wieczny głód piłki. Szarże Vidala są tak przerażające z perspektywy przeciwników, że wielokrotnie zmuszają ich do przedwczesnych ruchów i błędów. Wkład w grę obronną drużyny jest wręcz nieoceniony. W zeszłym sezonie piłkarz Juventusu notował średnio 4.9 obioru oraz 1.5 przechwytu na mecz w Serie A.
Sampaoli w Chile dla odmiany korzysta z ustawień 3-4-3 lub 4-3-3. W istocie Arturo jest swego rodzaju podwójnym zagrożeniem. Stanowi on bowiem swoistą tarczę dla Pirlo(Juventus), czy Marcelo Diaz(Chile) w obronie jednocześnie będąc potwornie silnym, ofensywnie usposobionym taranem zdolnym do ustrzelenia dwucyfrowych liczby goli i asyst w każdym sezonie.
Vidal jest najlepszym piłkarzem typu box to box jaki istnieje i coś czego nie potrafimy dostrzec oglądając spotkanie na ekranie telewizora to sposób w jaki fizycznie dominuje on nad wszystkimi środkowymi pomocnikami na świecie. Szarżujący ze wściekłością i żądzą piłki Chilijczyk zwątla hart ducha i wywołuje panikę.
Pomocnik Juventusu jest kluczowy po obu stronach boiska zdolny uratować drużynę od niechybnej utraty bramki poprzez fenomenalny przechwyt, żeby kilkadziesiąt sekund później znaleźć drogę do siatki przeciwnika. Mało kto może pochwalić się taką przydatnością dla drużyny w każdym sektorze boiska.
To niezwykłe, że FIFPro nie potrafiło rozpoznać tak jednolitych poziomów doskonałości. Wręcz absurdalne.
