Profesjonalizacja charakteryzująca dzisiejszy futbol, najpopularniejszy sport w Hiszpanii i połowie świata, kontrastuje z improwizacją, która naznaczyła jego początki w okolicach roku 1870, gdy zasady dopiero były nakreślane, nie było ani stref mieszanych, ani delegatów klubów, dyrektorzy grali na stoperze, a o kolorach koszulek decydowano z dnia na dzień. Pewnego dnia zamiłowanie do tej gry, która charakteryzuje się skomplikowaną prostotą doprowadziło do powstania klubów, które, wykorzystując swoją pasję i zapał, zajęły się tworzeniem rozgrywek dla swoich drużyn. Dziś być może wygląda to podobnie, jednak brakuje tej kameralnej, wręcz domowej atmosfery. Nie możemy mieć pewności co do powodu, dla którego Barcelona z początków XX wieku zaczęła nosić barwy w kolorze ciemnej czerwieni i granatu. Wszyscy nazywają Barçę blaugrana, ale nikt tak naprawdę nie wie dlaczego.
Według Ángela Iturriagi, historyka współpracującego z ABC, istnieje siedem teorii wyjaśniających coś tak trywialnego – o wiele więcej niż tych, które próbują dotrzeć do tajemniczego znaczenia culé, czułego przydomka, który noszą miłośnicy klubu od kiedy w 1909 roku pierwsza drużyna zaczęła rozgrywać swoje spotkania na boisku przy ulicy Industria. Był to niewielki teren, który w momentach największych zgromadzeń zmuszał fanów do zajmowania miejsc na murku okalającym stadion, a tym samym wystawiania swoich pośladków na widok przechodzacych pieszych. Ponad 100 lat później zarząd Bartomeu ciężko pracuje, aby przekonać rzesze socios do potrzeby wybudowania dodatkowych loży VIP na Camp Nou. Ile się zmieniło!
Wracając do barw i siedmiu teorii, Iturriaga uważa, że dwie z nich „brzmią lepiej” od pozostałych. Jedna z nich odsyła nas do Bazylei, do klubu, którego czerwono-granatowe barwy w swej młodości przywdziewał założyciel Barçy, Szwajcar Joan Gamper. Takie skojarzenie wydaje się być zupełnie logiczne, jednak do dzisiaj nie znaleziono żadnych dokumentów, potwierdzających tę tezę. Również dlatego nie można odrzucić przekonania o tym, że Arthur Witty, jeden z pierwszych prezydentów klubu, chciał nadać Barcelonie barwy rugbystów z Merchant Taylors’, szkoły, do której uczęszczał w przeszłości. Arthur i Ernest Witty byli Katalończykami z brytyjskimi korzeniami, którzy najpierw reprezentowali Barçę na boisku, by później nią zarządzać.
Na specjalne miejsce w tym artykule bez wątpienia zasługuje teoria ołówka księgowego, który, według Iturriagi, przypadł do gustu Gamperowi ze względu na swoje kolory. Według tej legendy, w trakcie spotkania zarządu w okolicach roku 1901, założyciel klubu, który prezydentem został w 1908 roku, podziwiał barwną bordowo-granatową kombinację na sześciokątnym ołówku kopiowym, używanym w tamtych czasach m. in. do wpisów w dokumentach finansowych. Byłoby to genialne w swojej prostocie, gdyby udowodniono tę wersję, chociaż kolejne również nie są bezwartościowe. Następna mówi o braciach Comamala, wielkich przedstawicielach pierwszej Barçy i o ich matce, która uszyła im bordowe i granatowe koszulki, aby zawodnicy nie podawali piłek do przeciwników.
Jednakże na tym nie kończą się spekulacje. Niektórzy twierdzą, że barwy Barcelony mają swoje źródło w loży wolnomularskiej, której członkiem był kataloński wujek Gampera, Emili Gaissert. Iturriaga twierdzi, że niektórzy badacze masonerii przyjmują tę teorię, dlatego że na początku wielu masonów było związanych z Barcą. Wymienia on również dwie inne teorie, które łączą barwy bordowo-granatowe ze strojami Excelsioru, klubu, który Gamper również reprezentował, lub z głównymi motywami flag Szwajcarii (czerwień) oraz kantonu Zurich (niebieski).
Przypuszcza się, iż wszystkie przedstawione możliwości miały miejsce między rokiem 1899 a 1901. Trzy lata z życia instytucji, która przeszła wiele wzlotów i upadków, aby ostatecznie stać się integralną częścią katalońskiego społeczeństwa aż po dziś dzień.
