Do końca letniego okienka transferowego pozostały niecałe dwa tygodnie, a jedynymi transferami Dumy Katalonii są jak do tej pory Gerard Deulofeu i Paulinho, co w kontekście odejścia z klubu Neymara wygląda delikatnie rzecz ujmując średnio.
Od kilku tygodni słyszymy w mediach plotki o zainteresowaniu ze strony Barcelony takimi piłkarzami jak: Phillipe Coutinho, Ousmane Dembele, czy ostatnio Jean Michael Seri i Angel Di Maria. Problem w tym, że no właśnie, to tylko plotki …
Żadnego potwierdzenia jak do tej pory nie było, a i na horyzoncie ciężko się go dopatrzeć. Jest jednak druga strona tych wydarzeń, strona być może całkowicie nieświadomie (na pewno?) realizowana przez klubowy zarząd, a jest to po prostu brak transferów.
I właśnie tutaj chciałbym zacząć swoje rozważania. Czy rzeczywiście 222 mln euro (po transferze Paulinho już nieco mniej), które klub zarobił na odejściu Neymara, warto wyrzucić od tak w błoto? Pewnie wielu z Was puka się teraz w głowę i myśli: „Co on do cholery gada?! Jakie błoto? Przecież potrzebujemy wzmocnień!”.
A no drodzy Państwo „gadam” o tym, że wydawanie horrendalnie wysokich sum na piłkarzy pokroju Coutinho i Dembele mija się z celem. Doskonale zdaję sobie sprawę, że ci piłkarze zapewniają wysoki poziom sportowy, ale tak naprawdę nie są oni gwarantem czegokolwiek, ponieważ takich zawodników (poza Messim) po prostu nie ma. Dodatkowo, jak zawsze w życiu chodzi o pieniądze. No bo umówmy się, czy gdyby przed transferem Neymara ktoś Wam powiedział, że Barcelona kupi za 130 mln euro Coutinho albo Dembele i piłkarz ten stałby się najdroższym po Paulu Pogbie zawodnikiem na świecie, to bylibyście z tego zadowoleni, czy znowu pukalibyście się w głowę?
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że aktualne ceny w stosunku do Barcelony wywindował właśnie wspomniany transfer Brazylijczyka, ale w związku z tym nie możemy popadać ze skrajności w skrajność.
Być może najlepszym wyjściem z tej sytuacji byłoby po prostu nie robić żadnych transferów. Tak, dobrze przeczytaliście. Czy nie lepiej będzie postawić na młodzież (o czym sam Valverde wspominał po podpisaniu kontraktu) typu Alena, Marlon, Mina (w przyszłości), czy nawet w pełni zaufać i dać prawdziwą szansę piłkarzom typu Sergi Roberto, Denis Suarez, czy nawet Gerard Deulofeu.
Czy nie warto zacząć znowu wierzyć w La Masie, nawet kosztem poświęcenia tego sezonu? Przecież obecne złote pokolenie też zostało rzucone na głęboką wodę przez Pepa Guardiolę i przyniosło to ogromne sukcesy. Kto wie, może obecna młoda generacja piłkarzy nie jest tak utalentowana jak tamta, ale bez dania im prawdziwej szansy nigdy się o tym nie przekonamy, a obecne gwiazdy zdążą zakończyć swoje kariery, po których zostanie tylko pustka.
Być może taki rok na „przeczekanie” pozwoli na ustabilizowanie się rynku, szczególnie względem Barcelony i tańsze zakupy w przyszłym roku, takie jak chociażby Griezmann za 100 mln euro ( Suarez jest przecież coraz starszy i raczej lepszy już nie będzie, podobnie jak Messi). A jeżeli nawet ceny nie spadną, to być może postawienie na młodzież pozwoli na odkrycie jakieś nowej gwiazdy o istnieniu której nie mamy nawet teraz pojęcia.
Wszystko to, to oczywiście tylko moje rozważania, z którymi nikt nie musi się zgadzać i które notabene już się trochę wykruszają, ponieważ po transferze Paulinho, młody Sergi Samper prawie na pewno odejdzie z klubu. Jest to jednak niewątpliwie jedna z kwestii wartych przedyskutowania.
Pozostaje jednak jeszcze jedno ważne pytanie w kontekście tych rozważań. Czy wspomniane poświęcenie sezonu, w przypadku tak wielkiej marki jak FC Barcelona jest w ogóle możliwe?
