Anthony Gordon opowiada, że już w wieku trzech lat wiedział, że będzie grał dla Barcelony. Oglądał mecze katalońskiego klubu w telewizji i zawsze wybierał tę drużynę, kiedy grał w gry wideo, przekonany, że jego przeznaczenie jest już zapisane.
Choć jego rodzina kibicowała Liverpoolowi, młody Anthony miał więcej wspólnego z Guardiolą, Iniestą czy Xavim niż ze Stevenem Gerrardem, swoim idolem. Podobnie jak wielu pomocników z La Masii, Gordon też usłyszał, że jest za mały, za niski i za szczupły. Akademia Liverpoolu zamknęła przed nim drzwi, a Everton początkowo również go odrzucił — choć szybko zmienił zdanie i dał mu szansę debiutu w najwyższej lidze.
Historia Gordona zaskakuje. On sam podkreśla, że od trzeciego roku życia wiedział, że będzie grał dla Barcelony. On i jego rodzice kibicowali Liverpoolowi. Miał w pokoju plakat Gerrarda i emocjonował się grą Salaha, ale wierzył, że jego miejsce jest w Barcelonie. Dlatego wybrał hiszpański jako drugi język w szkole — pierwszy krok, który prowadził go do Katalonii.
Kiedy był w Newcastle i poznał fizjoterapeutę Daniela Martíego, prosił go, żeby uczył go zwrotów po katalońsku. „Chodził po szatni Newcastle i mówił »Visca el Barça i visca Catalunya«" — opowiada Martí, który pamięta, że Gordon śledził hiszpańską ligę i doskonale znał wszystkie drużyny.
W poprzednim sezonie, kiedy Newcastle mierzyło się z Barceloną, Gordon powiedział mediom po porażce 1:2, że „kiedy oni mają piłkę, są lepsi. Umieją ją schować, mają niesamowitą jakość". Wyglądał na poruszonego tym, co zobaczył jako rywal. Szczególnie chwalił Pedriego i de Jonga. Jego pragnienie gry w Barcelonie było jaśniejsze niż kiedykolwiek. Przyszła oferta, także z Liverpoolu, ale ją odrzucił. Syn Liverpoolu powiedział Liverpoolowi „nie" — wszystko dla Barcelony.
Gordon urodził się w dzielnicy Norris Green, a dorastał w Walton — dwóch, jak sam mówi, skromnych rejonach. Steven Griffin, nauczyciel wychowania fizycznego w szkole, do której chodził Gordon, powiedział BBC: „Na tych ulicach wielu młodych ludzi podejmuje złe decyzje. To nie są łatwe dzielnice. Wielu chłopaków, którzy mogliby być dobrymi piłkarzami, nie odnosi sukcesu przez złe towarzystwo. To nie był jego przypadek. Matka woziła go na treningi do późna, rodzina zawsze przy nim była. On myślał tylko o piłce, o niczym więcej".
Ojciec kazał mu godzinami trenować na podwórku za domem, żeby był najbardziej technicznym zawodnikiem w meczach, które rozgrywał w szkole i w klubach szkoleniowych, gdzie zawsze był najniższy. „To był ten chłopak, któremu podawali piłkę, a on strzelał gola. I był najmniejszy" — mówi Griffin.
Z czasem Gordon zapisał się na lokalną siłownię, żeby nauczyć się boksu. „W Liverpoolu wszyscy młodzi śledzą boks, to bardzo popularne. I bardzo pomaga w tym, jak trzeba ustawiać ciało" — tłumaczył, przyznając, że boks pomógł mu wygrywać więcej pojedynków o piłkę. Gra też w szachy, żeby ćwiczyć umysł. „Szachów nauczyłem się sam. Myślę, że szachy pomagają w życiu, bo stosują się do wszystkiego. Zawsze musisz myśleć jeden, dwa, trzy ruchy do przodu" — przekonuje zawodnik Barcelony.
Prawie wszystko, co robi, ma swój powód. Jeśli gra w szachy albo trenuje boks, to po to, żeby przełożyć to na własną grę. Na zgrupowania reprezentacji zabiera książki napisane przez psychologów sportu albo byłych zawodników, żeby się uczyć. Jedną z jego ulubionych jest „Winning" Tima Grovera, byłego trenera legend NBA — Michaela Jordana i Kobego Bryanta. To piłkarz, który przemyśliwa to, co ma zrobić, racjonalnie zdolny pokonywać problemy i wracać silniejszy.
W Barcelonie nowi koledzy odkryli profesjonalistę, sympatycznego i chętnego do adaptacji. Dlatego spędza dużo czasu z miejscowymi zawodnikami, powoli poprawiając swój kataloński i wchodząc piłkarsko w drużynę, w której szczególnie podziwia Pedriego. Przed meczem Anglii z Hiszpanią, w którym strzelił pierwszą bramkę w przegranym przez jego zespół spotkaniu (2:3), Gordon wywołał u siebie w kraju pewną debatę, kiedy stwierdził, że piłkarze Barcelony i reprezentacji Hiszpanii są na wyższym poziomie niż Anglicy. „Myślę, że grając w Hiszpanii mogę mówić ze znajomością rzeczy, i sposób, w jaki oni kontrolują piłkę, jest inny. To zupełnie co innego niż wszystko, czego doświadczyłem, grając w tym kraju. Nie sądzę, żebyśmy potrafili grać w ten sposób. My też umiemy utrzymywać się przy piłce, ale podejmowanie decyzji przez niektórych zawodników w Hiszpanii nie przychodzi nam naturalnie" — powiedział. Po meczu z Hiszpanią powtórzył to, oświadczając, że „nie jesteśmy tak dobrzy jak oni w kontrolowaniu piłki. Widać to po moim golu: bardziej bezpośrednia piłka, angielski styl".
Gordon, żonaty z dziewczyną, w której zakochał się jako nastolatek w dzielnicach, gdzie dorastał, zdaje się wszystko to kalkulować. Wizualizuje rzeczy i one się spełniają. Zwizualizował grę w reprezentacji Anglii — i tak się stało. Dostał propozycję gry dla Szkocji, bo jego babka jest Szkotką, ale odmówił, wiedząc, że Anglia po niego sięgnie. I sięgnęła: wygrywał tytuły w kategoriach młodzieżowych i zagrał na mistrzostwach świata. Postanowił grać dla Barcelony. Osiągnął to. Teraz postanowił, że chce tu triumfować, pokazując, że chłopak z liverpoolskiej dzielnicy może grać tak, jakby wychował się w La Masii. Piłkarz Barcelony, który już zdobył sympatię kibiców śpiewających dla niego i wieszających transparenty, być może każdego ranka zapisuje w notatniku „triumfować w Barcelonie". Sam tłumaczył, że kiedy się budzi, często pierwszą rzeczą, jaką robi, jest zapisanie w notatniku albo w telefonie celów na dany dzień. Małych celów, które przybliżają go do wielkiego marzenia: triumfu w Barcelonie.
