Aitana Bonmatí wyrosła w Sant Pere de Ribes w domu, w którym książki miały praktycznie tyle samo znaczenia co futbol. Jej rodzice, Rosa Bonmatí i Vicent Conca, są nauczycielami języka i literatury katalońskiej i od małego przekazywali jej, jak ważne jest uczenie się, czytanie i zachowanie ciekawości tego, co dzieje się poza sportem. „Ich dom to prawie biblioteka” — powiedziała piłkarka, wspominając otoczenie, w którym rosła.
Samą tę myśl Aitana rozwinęła w wywiadzie, którego udzieliła Jordiemu Bastému w „El món a RAC1”. Kiedy zapytano ją o wpływ książek w dzieciństwie, odpowiedziała, że gdyby ktoś odwiedził mieszkanie jej rodziców, odkryłby, że wygląda ono „bardziej na bibliotekę niż na dom”. Piłkarka wyjaśniła ponadto, że to oni wpoili jej od małego, że czytanie jest ważne — nawyk, który zachowała przez całą zawodową karierę.
Edukacja nigdy nie była sprawą drugorzędną, mimo że Aitana bardzo szybko zaczęła wyróżniać się z piłką. Sama opowiadała, że w dzieciństwie uprawiała gimnastykę artystyczną, koszykówkę, tenis, tenis stołowy, pływanie i futbol, ale w domu obowiązywał dość jasny warunek: nauka musi być na pierwszym miejscu. Przy dwojgu nauczycieli jako rodzicach trudno było uciec od tej odpowiedzialności.
Z latami to wychowanie stało się także częścią jej osobowości. Aitana opowiadała, że lubi czytać, bo pomaga jej to się uspokoić i odciąć od codziennych wymagań. Wśród jej zainteresowań pojawiają się historia i wybrane biografie sportowe. Przed otrzymaniem swojej pierwszej Złotej Piłki opowiadała na przykład, że czyta „Open”, wspomnienia Andre Agassiego, a jedną z jej ulubionych książek jest „Czy to jest człowiek” Primo Leviego.
Wpływ rodziny nie ograniczył się do książek. Aitana opowiadała, że jej rodzice zawsze mieli silną świadomość w sprawach równości i doszli do tego, że zderzyli się z przepisami regulującymi kolejność nazwisk, kiedy się urodziła. Chcieli, żeby Bonmatí, nazwisko jej matki, stało na pierwszym miejscu, co wtedy nie było łatwe pod względem prawnym.
To połączenie sportu, edukacji i krytycznego myślenia wyjaśnia część osobowości, którą Aitana pokazuje w trakcie swojej kariery. Dom jej dzieciństwa nie był wyłącznie miejscem, w którym odpoczywała po treningu. Był przestrzenią otoczoną książkami, rozmowami i nauką — do tego stopnia, że ona sama wciąż się zastanawia, czy określać go jako mieszkanie, czy wprost jako bibliotekę.
