Przerwa na mecze reprezentacji przyniosła bardzo zróżnicowane wyniki dla 17 reprezentantów Barçy – niektórzy dali z siebie wszystko dla swoich krajów, podczas gdy inni ledwo pojawili się na boisku. Ta wyjątkowo intensywna przerwa reprezentacyjna, podczas której wiele drużyn rozegrało po cztery mecze, wystawiła na próbę kondycję fizyczną znacznej części składu i przyniosła różnorodne wyniki.
Najbardziej wyraźny przykład dużego wyczerpania dotyczy chorwackiego bramkarza Livakovicia, który rozegrał wszystkie cztery mecze Chorwacji od początku do końca, spędzając na boisku 360 minut – maksymalny możliwy czas gry. Jego występy między słupkami i stała forma ugruntowały jego pozycję jako nieodzownego zawodnika w oczach selekcjonera. Za nim uplasował się Joao Cancelo, który w barwach Portugalii rozegrał 306 minut, zaliczając dwa pełne mecze, a w pozostałych dwóch schodził z boiska w 63. minucie, strzelając przy tym dwa gole. Obrońca, zawsze aktywny w ataku, udowodnił, że jego wkład ofensywny pozostaje dla Portugalczyków bronią najwyższej klasy.
Najbardziej wyróżnił się w ofensywie Lamine Yamal. Skrzydłowy rozegrał 281 minut w barwach Hiszpanii, strzelił cztery bramki i zaliczył jedną asystę – wynik, który potwierdza jego świetną formę w czasie przerwie reprezentacyjnej. Jego dryblingi, bezkompromisowość i umiejętność rozstrzygania meczów sprawiły, że stał się czołowym napastnikiem reprezentacji pomimo swojego młodego wieku. Cubarsí był kolejnym stałym graczem Luisa de la Fuente: rozegrał trzy pełne mecze, a czwarty opuścił, ponieważ nie został powołany, co dało mu łącznie 270 minut. Środkowy obrońca wnosił pewność i dojrzałość do hiszpańskiej formacji obronnej. Rodri, z wynikiem 256 minut, strzelił jednego gola, a Gordon, grając w barwach Anglii, zdobył trzy bramki w ciągu 221 minut – to bardzo imponujący wynik jak na czas spędzony na boisku.
Na pośrednim szczeblu znaleźli się Olmo (220 minut), który na przemian występował w pierwszym składzie i wchodził z ławki, oraz Pedri (207), którego udział rósł z meczu na mecz: zaczął od zaledwie 20 minut, a w ostatnim spotkaniu rozegrał już 87. Koundé, z wynikiem 180 minut, rozegrał dwa mecze reprezentacji Francji; w obu wystąpił w pierwszym składzie, a pozostałe dwa oglądał z ławki rezerwowych. Adeyemi zaliczył 155 minut w barwach Niemiec, a Raphinha, który strzelił gola dla Brazylii w ciągu 135 minut, powrócił wcześnie do Barcelony, podobnie jak Niemiec, co pozwoli sztabowi trenerskiemu Barçy popracować z nimi kilka dni wcześniej.
Z mniejszą rolą zakończyli przerwę Bernal (119 minut w reprezentacji Hiszpanii U-21), Fermín (99 minut, po rozpoczęciu jako rezerwowy bez szansy na grę i zyskaniu większego znaczenia od drugiego meczu), Espart (90 minut, również w reprezentacji U-21) oraz Bisiwu (70 minut w reprezentacji Belgii U-21). Są to zawodnicy, którzy – choć z mniejszą liczbą minut – zdobyli cenne doświadczenie międzynarodowe, niezbędne dla ich rozwoju. Hamza Abdelkarim rozegrał z Egiptem zaledwie 52 minuty, ale wykorzystał je, by strzelić gola – fakt ten odzwierciedla jego instynkt strzelecki i umiejętność wykorzystania każdej okazji. Na drugim biegunie znalazł się Eric Garcia, który nie rozegrał ani jednej minuty w reprezentacji Hiszpanii i szybko powrócił do klubu po odczuciu dolegliwości podczas rozgrzewki przed pierwszym meczem reprezentacji Hiszpanii z Anglią.
Ogólnie rzecz biorąc, przerwa pozostawia pozytywne wrażenia pod względem skuteczności strzeleckiej, z Lamine Yamalem i Gordonem na czele, ale budzi też pewne obawy związane z liczbą minut rozegranych przez Livakovicia – trzeba będzie zobaczyć, czy nadal będzie musiał zastępować Joana Garcię - Cancelo, Lamine Yamala, Cubarsíego i Rodriego, którzy wracają do Barçy po wymagającym okresie meczów reprezentacyjnych. Zarządzanie zmęczeniem i regeneracją najczęściej wykorzystywanych zawodników będzie teraz jednym z kluczowych wyzwań dla sztabu trenerskiego, który będzie musiał odpowiednio rozłożyć obciążenia, aby zmęczenie nie odbiło się negatywnie na wynikach w nadchodzących meczach.
