„Nigdy nie pozwól, żeby ktokolwiek odebrał ci szczęście, i zawsze wierz w siebie". Justin Robinson nie zapomniał rady swojego ojca. Towarzyszyła mu, gdy jako mały chłopiec marzył o dotarciu do NBA i gdy kontuzja zostawiła go bez gry na drugim końcu świata. Blaugrana z numerem 5 ma tę myśl wypaloną w pamięci i do dziś nadal określa ona jego sposób rozumienia koszykówki i życia.
Jego historia nie jest tylko historią zawodnika, który w wieku 29 lat trafił do Barcelony po drodze wiodącej przez NBA, Australię, Włochy i Francję. To historia kogoś, kto musiał się nauczyć znajdowania sensu w przebytej drodze, kiedy rzeczy nie wychodziły tak, jak je sobie wyobrażał.
Początki
Robinson zaczął grać w koszykówkę w wieku czterech lat, w rodzinie, w której sport był częścią codzienności. Wyrósł w Manassas w Wirginii, a w wieku 13 lat przeniósł się do Rockville w Marylandzie, żeby się uczyć, jednocześnie zwiększając swoje szanse na skok na następny poziom.
„Zakochałem się w koszykówce, oglądając mecze z rodziną. Moim idolem był Allen Iverson. Wszystko, co on robił, ja też chciałem robić. Fryzura, sposób, w jaki się ubierał... Wiedziałem, że nie będę najwyższy, ale on mierzył 1,83 metra i był olbrzymem niskiego wzrostu. Jego postawa, zarówno na parkiecie, jak i poza nim, to jest to, na czym się wzorowałem".
Wyobrażenie zawodnika zdolnego rywalizować ze wszystkim i ze wszystkimi stało się w końcu częścią jego własnej tożsamości. „W moim domu mieliśmy boisko i wszyscy przychodzili tam grać. Mój starszy brat i jego przyjaciele zawsze mnie ogrywali, więc chodziło o to, żeby pokonać tę przeciwność".
Dwa miesiące w szpitalu
Zanim koszykówka stała się jego zawodem, Robinson musiał stawić czoła doświadczeniu, które wykracza poza jakiekolwiek sportowe wyzwanie. Zapalenie wyrostka robaczkowego doprowadziło do powikłań w trakcie zabiegu operacyjnego, które niemal kosztowały go życie. Spędził blisko dwa miesiące w szpitalu, część tego czasu na intensywnej terapii. „Sytuacje takie jak ta zrobiły ze mnie lidera, w naturalny sposób. Z nastawieniem na to, żeby się cieszyć, cokolwiek się stanie. Przeżyłem sytuacje, które psychicznie wystawiły mnie na próbę, ale to, czego się nauczyłem, to być zawsze radosnym. W koszykówce możesz chybić albo trafić, tak jak w życiu są okoliczności, które nie dzieją się tak, jak chcemy, ale musisz iść dalej i pokonywać trudności, choćby to miało kosztować nie wiem ile".
Przejście przez NBA i dzień, w którym marzenie się zmieniło
Gra w NBA była celem, do którego zmierzał od najmłodszych lat. Kiedy Washington Wizards zaproponowali mu kontrakt na trzy sezony, „radość była ogromna", a możliwość gry w domu i podzielenia się tą chwilą z rodziną zamieniła marzenie w rzeczywistość.
Ten etap nie poszedł jednak tak, jak się spodziewał, i nie miał ciągłości w żadnym z zespołów, do których był przekazywany. „Zdałem sobie sprawę, że moja historia wykracza poza NBA".
Tam, gdzie wiele osób mogłoby widzieć przerwaną karierę, Justin Robinson wyszedł z godną podziwu lekcją. „Bądź sobą, cokolwiek się stanie". I zawsze tak było, mimo że przy wielu okazjach w trakcie swojej drogi czuł się niedoceniany, nowy rozgrywający Blaugrany ma jasność, że „ważniejsza jest produkcja niż oczekiwania, jakie wobec ciebie mają; jeśli grasz i produkujesz dobre liczby, nie będą mogły zostać zignorowane".
Kontuzja na drugim końcu świata
Kariera zaprowadziła go aż do Australii. W pierwszym meczu nowego etapu za granicą, daleko od domu, kontuzja wykluczyła go z gry na resztę sezonu. „Byłem na drugim końcu świata, bez przyjaciół i bez rodziny, ale sposób, w jaki ludzie z klubu podeszli do mojej kontuzji, sprawił, że zdałem sobie sprawę, iż moja droga się nie skończyła i że mogę mieć wpływ na grę z innej perspektywy" - wspomina.
Przejście przez Breogán
Mimo psychicznego, fizycznego i emocjonalnego wyczerpania, jakie przyniosło to doświadczenie, Robinson podpisał kontrakt z Breogánem, gdzie rozegrał tylko dziewięć meczów, ale wystarczyły one, by galicyjski zespół utrzymał się w lidze ACB. Mimo to Robinson wyjaśnia: „Lugo posłużyło mi do odzyskania radości i miłości do koszykówki; mimo trudności, przez które musiałem przejść, poczułem się w spokoju. Tamten etap zmienił moją karierę, moją drogę i moje życie".
Miłość od pierwszego wejrzenia z Barceloną
Robinson przeszedł też przez Włochy, z Trapani Shark, i przez Francję, w swoim pierwszym doświadczeniu w Eurolidze, w barwach Paris Basketball.
Zanim jednak wylądował w Barcelonie jako zawodnik Blaugrany, Amerykanin odwiedził miasto na kilka dni podczas rodzinnej podróży i opowiadał: „To było miejsce, w którym mogłem sobie wyobrazić, że mieszkam przez długi okres czasu, gdyby taka sytuacja się zdarzyła. Zakochałem się w kulturze, w jedzeniu, w mieście i w jego ludziach, sprawiało, że czułem się jak u siebie".
I tak się stało. Justin Robinson wylądował w końcu w Barcelonie z otwartą głową, z chęcią zagłębienia się w kulturę katalońską i w jej ludzi. „Barça to klub z wielką historią. To niesamowite uczucie, podpisać kontrakt z takim klubem jak ten, to coś monumentalnego".
Po dwóch miesiącach obrony barw blaugrana Robinson stał się jednym z liderów zespołu i pokazał też swój talent rzutami w ostatniej sekundzie, które wymusiły dogrywkę z Olympiakosem albo dały ważne zwycięstwa, jak stało się to z Anadolu Efes i Maccabi Tel Awiw. „W momentach, kiedy czujesz, że kibice drżą przy twoich rzutach, zdajesz sobie sprawę, że podjąłeś właściwą decyzję".
Jego ojciec, bardzo obecny w nowym etapie
Justin Robinson i jego partnerka oczekują narodzin syna, przewidzianych na początek 2027 roku. Będzie to jakieś siedem lat po stracie jego ojca. Robinson wierzy, że „zrobi to o połowę tak dobrze, jak on zrobił to ze mną; był fenomenalnym ojcem".
Jest świadomy, że ojcostwo przejdzie przez dobre i złe momenty, jak każdy mecz czy każdy etap życia: „Myśl o sprowadzeniu kogoś na świat jest nieopisana. A myśl, że będę mógł powiedzieć, iż mój syn urodzi się i wychowa w Barcelonie, jest niezwykła. Mam nadzieję być tu bardzo długo".
Przeznaczenie zmieniło się dla Justina Robinsona więcej niż raz, ale wątek przewodni jego życia pozostaje ten sam od początku: wierzyć w siebie i zachowywać radość, własną i z ludźmi, którzy go otaczają. A od ostatniego lata obejmuje to Barcelonę i jej ludzi. Szczególnie kibiców Blaugrany.
