Obecna pozycja prawego obrońcy w Barcelonie może być przedmiotem badań. Kiedyś na tej pozycji grali Eusebio, Goikoetxea, Celades, Luis Enrique, Gabri i Sergi Roberto. Łatwo przewidzieć, dokąd zmierza historia. W 15 oficjalnych meczach Barcelony w tym sezonie, Hansi Flick wystawiał na prawej obronie Erica Garcię, swojego faworyta w tym sezonie, siedem razy. Ale Jules Koundé (cztery razy), Xavi Espart (dwa razy), a ostatnio Brian Fariñas (dwa razy) również znaleźli się w wyjściowym składzie.
Paradoksalnie, z wyjątkiem João Cancelo, o którym można powiedzieć, że urodził się na tej pozycji i jest dla niego naturalna (chociaż Flick nie jest przekonany do wystawiania go na prawej stronie, aby uniknąć braku porządku z Lamine), wspólną cechą czterech prawych obrońców, jest to, że żaden z nich nie był szkolony do gry na tej pozycji. Niektórzy, jak Koundé, posunęli się nawet do odrzucenia jej. Francuz priorytetowo potraktował transfer do Barcelony, ponieważ Tuchel, który również był nim zainteresowany, widział go jako bocznego obrońcę w Chelsea. Xavi obiecał mu miejsce na środku obrony w Barcelonie, na pozycji, na której zasłynął w Sevilli; tak sfinalizowano transfer. Z czasem nawet sam Koundé przyznał, że być może jego prawdziwą pozycją był boczny obrońca. Eric zawsze był wszechstronnym piłkarzem, ale dorastał jako środkowy obrońca i to właśnie na tej pozycji czuje się najlepiej. Dla Flicka stał się jednak pierwszym wyborem na bocznego obrońcę; i dał mu to jasno do zrozumienia pod koniec zeszłego sezonu.
Do tego dochodzą przypadki Xaviego Esparta i Fariñasa. Obaj, każdy na swój sposób, są pomocnikami. Prawdą jest, że Flick od początku zdecydowanie faworyzował numer "12", a nawet odważył się porównać go do Kimmicha, który ma ważną rolę w tak potężnym zespole jak Bayern. Jego początki sięgają jednak gry jako pomocnika. Espart to zawodnik, który wyróżnia się kontaktem z piłką i rozprowadzaniem piłki, z doskonałym czytaniem gry. Podobnie jak Casadó, potrafi zaadaptować się na pozycję bocznego obrońcy, ale Espart sprawiał wrażenie, że może zrobić krok naprzód w porównaniu z obecnym zawodnikiem Deportivo. Tymczasem pojawienie się Fariñasa na pozycji bocznego obrońcy w meczu z Alavés było ogromnym zaskoczeniem, którego nikt nie brał pod uwagę. Eksperyment okazał się tak udany dla Flicka, że pomimo braku naturalnych bocznych obrońców i posiadania lewego defensora, takiego jak Balde, powtórzył ruch z Fariñasem w meczu Ligi Mistrzów z Aston Villą.
Teraz nikt nie wie, czego się spodziewać. Teoretycznie hierarchia jest niepodważalna: Eric, Koundé, Espart i Fariñas. A co, gdyby Flick wykorzystał niespodziewanie dobrą grę młodych zawodników, aby przesunąć Erica i Koundé na pozycję środkowego obrońcy?
Dla zawodników najważniejsze jest jednak granie; wszyscy są gotowi na poświęcenia, zwłaszcza młodsi, jeśli pomoże im to zapewnić sobie miejsce w pierwszym zespole i zbudować karierę. Pozycja prawego obrońcy w Barcelonie jest osobliwa, ponieważ przeszła niezliczone zmiany od czasu odejścia Daniego Alvesa. Były niemal fałszywe transfery, jak w przypadku Douglasa, i ryzykowne zagrania, które nie do końca się powiodły, jak w przypadku Aleixa Vidala, Nelsona Semedo i Desta. Byli też wychowankowie, którym nie udało się zaistnieć, jak Mingueza. A także profesjonaliści, którzy przyszli z pomocą, sięgając czasów Cruyffa, jak Eusebio i Celades. Stało się to niemal tradycją, kontynuowaną przez Luisa Enrique, Gabriego i Sergiego Roberto – przypadki, które można by porównać do Esparta. Ten Frankenstein to kolejny zwrot akcji. Pozycja prawego obrońcy Barcelony jest najdziwniejsza na świecie.
