Obecny najlepszy strzelec wielkich lig europejskich, Raphinha Dias, właśnie przedłużył kontrakt. Zgodnie z nowymi zapisami brazylijski napastnik, który — kiedy urazy mięśniowe dają mu spokój — oferuje kosmiczną wydajność, podpisał umowę do 30 czerwca 2030 roku, kiedy będzie na progu 34. urodzin. Pomijając heterodoksję polegającą na tym, że agent, który sprowadził go do Barçy — Anderson Luis de Souza, Deco — jest dziś dyrektorem sportowym Blaugranów, porozumienie będzie mieć krótkoterminowo pozytywny wpływ na rachunki klubu i na wyliczenie finansowego fair play. Ponieważ amortyzacja piłkarza rozkłada się w czasie, a zasadnicza część podwyżki pensji nie wejdzie w życie aż do przyszłego lata, zasada 1:1 utrzymuje się o włos przed zimowym okienkiem transferowym, w którym — jeśli dojdzie do jakiegoś odejścia, jak Alejandra Baldego — będzie można aspirować do pozyskania środkowego obrońcy.
Pomijając drobny druk, Raphinha będzie mieć kontrakt gwiazdy, taki jak ten, który właśnie zaczął Rodrigo Hernández, przybyły do Barçy z wysokim wynagrodzeniem — w 2024 roku był Złotą Piłką — rozłożonym na cztery lata obrachunkowe. Trzydziestoletni środkowy pomocnik z Madrytu to transfer na dziś, za który słono zapłaci się w przyszłości, kiedy jego osiągi pójdą w dół z powodu wieku. A to dlatego, że by zmieścić jego honoraria w limicie płacowym ligi, trzeba je było podzielić. Podobnie czteroletni kontrakt pomagał rozłożyć w czasie uderzenie amortyzacji przekraczającej 60 milionów euro. Mówiąc krótko: lepiej księgować 15 milionów rocznie niż 20. Ta taktyka, doprowadzona do skrajności przez zarząd Josepa Marii Bartomeu, zwłaszcza w czasach covidu, znów jest dziś stosowana z Joanem Laportą na czele instytucji, by utrzymać konkurencyjność kadry w warunkach ciasnoty ekonomicznej.
Lamine Yamal jest kolejnym przykładem trendu wzrostowego. Zawodnik z Rocafondy podpisał półtora roku temu swój pierwszy kontrakt jako senior, z podstawą przekraczającą 20 milionów euro brutto rocznie, która w najbliższych latach będzie rosła. Podpisał do 2031 roku, ale Barça już liczy się z tym, że jeśli piłkarz będzie się dalej rozwijał, trzeba będzie znów tę umowę przedłużyć. Tak było z Leo Messim, cudownym zawodnikiem, który zasługiwał na aneksy znacznie wcześniej, niż wynikało to z kontraktu. Jeśli Lamine Yamal uzupełni indywidualną wydajność wielkimi osiągnięciami zespołowymi, kwestią czasu będzie, aż wygra Złotą Piłkę, a to zwykle idzie w parze z poprawą warunków. Nie szukając daleko: Harry Kane, ostatni, który wzniósł nagrodę dla najlepszego zawodnika roku, właśnie przedłużył kontrakt z Bayernem Monachium na 25 milionów netto rocznie do 2029 roku. To kwoty rekordowe w Bundeslidze i pułap, który konkuruje tylko z milionami, jakie Real Madryt płaci Kylianowi Mbappé.
Na liście kontraktów rosnących albo rozłożonych w czasie w Barçy jest też umowa Gabriela Jesusa, zakontraktowanego w ostatniej chwili na poprzednim okienku transferowym, po odmowie Atlético Madryt w sprawie sprzedaży Juliána Álvareza. Przewidywano, że Brazylijczyk podpisze na dwa sezony z jednym opcjonalnym, ale ponieważ klub prosił go o wstępny gest w postaci obniżki pensji, by dopasować jego kontrakt do finansowego fair play, w zamian musiał zagwarantować mu trzeci sezon. Znowu pilne potrzeby teraźniejszości zaważyły więcej niż obciążanie budżetu płacowego Barçy przyszłości.
Trend wzrostowy potwierdzony rachunkami Barçy
Wzrostowy kurs wydatków sportowych jest faktem, jeśli przeanalizować ostatnie rachunki, zbadane przez audytora i zatwierdzone przez socios na zgromadzeniu w minionym wrześniu. Na zamknięciu roku obrachunkowego 2025-2026 łączna kwota w tej pozycji wyniosła 571 milionów, o 6 więcej, niż zapisano w budżecie. Na ten sezon Barça przewiduje ponowne przekroczenie bariery 600 milionów euro, aż do 636, ale precedensy wskazują, że ostateczna liczba może być nawet wyższa, bo budżety wydatków okazywały się zbyt ciasne, odkąd Laporta w marcu 2021 roku odzyskał lejce instytucji. Wzrost o 65 milionów w stosunku do ostatniego zamknięcia wynika głównie z podwyżki wydatków płacowych pierwszej drużyny piłkarskiej mężczyzn, a nie sekcji żeńskiej ani sekcji zawodowych.
Te 636 milionów to (jeszcze) zdrowe 53,2 % przewidywanych łącznych przychodów klubu (1195 milionów), ale zabudżetowany wzrost wydatków zderzy się w sezonie 2027-2028 ze spadkiem przychodów związanym z nowym wygnaniem na Montjuïc i wynikającym z tego ograniczeniem w zakresie finansowego fair play. Stąd Barça i Goldman Sachs naciskają na Limak, żeby nie było kolejnych opóźnień w pracach na Camp Nou. Od eksploatacji stadionu na pełnych obrotach zależy to, czy klub nie przytrzaśnie sobie palców nieuniknioną podwyżką wydatków sportowych.
Co księguje się w tych 636 milionach? Najważniejszą częścią są stałe wynagrodzenia sportowców i sztabów technicznych, a także premie zespołowe uzgodnione za zdobycie tytułów. Trzeba też dodać amortyzację transferów, czyli roczną kwotę przypisywaną w księgowości do nabycia praw federacyjnych zawodników, dzieląc cenę transferu przez liczbę lat kontraktu. Inne pozycje to prawa do wizerunku, podatki wynikające z uposażeń kadr oraz prowizje dla agentów i pośredników. W tym ostatnim punkcie, który w ostatnim roku obrachunkowym wyniósł 16 milionów, trzeba zaznaczyć, że Barça wydziela z wielkiej masy wyłącznie prowizje płacone w momencie transakcji (transfery albo przedłużenia umów). Tych, które wychodzą rocznie z pensji zawodnika i trafiają do kieszeni jego przedstawicieli, nie wyszczególnia.
Dla porównania: Real Madryt przewiduje na ten sezon łączne wydatki sportowe w wysokości 707 milionów, liczbę rekordową, którą Florentino Pérez liczy zamortyzować łącznymi przychodami przekraczającymi 1400 milionów. Dynamika wzrostowa dotyczy też klubu z Madrytu, który w tym roku znów uruchomił książeczkę czekową, by uniknąć trzeciego sezonu bez tytułów.










