Latem 1942 roku, w pełni hiszpańskiej powojennej rzeczywistości, odbyła się czwarta edycja Vuelty — druga rozgrywana pod dyktaturą Franco, po wymuszonej przerwie, jaką wyścig zainaugurowany w 1935 roku musiał przejść wskutek wybuchu konfliktu zbrojnego w 1936.
Co ciekawe, ta czwarta Vuelta, która odbyła się w środku II wojny światowej, w jednym z najgorętszych momentów ekspansji nazizmu, była ostatnią przed kolejną dwuletnią przerwą — tym razem wywołaną konfliktem pustoszącym Stary Kontynent.
Międzynarodowe okoliczności sprawiły, że 30 czerwca 1942 roku na starcie w Madrycie stawiło się zaledwie czterdziestu kolarzy, z czego tylko dziewięciu zagranicznych. Fakt ten dobitnie pokazywał, że priorytety głównych kolarskich narodów kontynentu leżały wtedy zupełnie gdzie indziej.
Tamta Vuelta 1942, ostatnia organizowana przez dziennik „Informaciones”, znany wówczas z prohitlerowskich sympatii, odbywała się w czasie potężnej fali upałów. Z czterdziestu kolarzy, którzy ruszyli na trasę, do mety wyznaczonej również w stolicy państwa hiszpańskiego dotarło trzy tygodnie później tylko osiemnastu.
Pomarańczową koszulkę, która w tamtej edycji wyróżniała lidera klasyfikacji generalnej, zdobył ostatecznie Julián Berrendero, powtarzając triumf z poprzedniego roku. Góralowi z San Agustín de Guadalix, broniącemu w tamtej Vuelcie barw Deportivo La Coruña, na podium towarzyszyli walencjanie Diego Cháfer i Antonio Andrés Sancho — dwaj kolarze należący do dyscypliny FC Barcelony.
Dobre wyniki kolarzy Blaugrany, którzy zajęli także czwarte miejsce indywidualnie, pozwoliły klubowi wygrać klasyfikację drużynową. Klub występował wówczas jako „Club de Fútbol Barcelona” — taka była oficjalna nazwa Barçy po uchwaleniu ustawy przeciwko nazwom „obcobrzmiącym”, promulgowanej przez ministra Ramóna Serrano Súñera. Barcelona stała się tym samym jedynym klubem piłkarskim, który może pochwalić się wpisaniem swojej nazwy do zbiorowego palmaresu jednego z trzech wielkich wyścigów kolarskich w kalendarzu międzynarodowym.
Sekcja kolarska Barçy, utworzona w 1927 roku, osiągnęła tamtego lata 1942 swoje główne zbiorowe osiągnięcie. Sukces, którego niestety nie udało się połączyć z triumfem w klasyfikacji indywidualnej, dołączył do zwycięstw odnotowanych wcześniej w Volta a Catalunya. Tam Blaugrana wygrywała klasyfikacje drużynowe w 1941 i 1942 roku, a także w 1943, i odnosiła triumfy indywidualne: Marià Cañardo w 1929, Antonio Andrés Sancho w 1941 i Federico Ezquerra rok później.
Co ciekawe, po wygraniu Vuelty 1942 w koszulce galicyjskiego Deportivo Julián Berrendero podpisał na kolejny sezon kontrakt z Barçą. Transfer miał sprawić, by sekcja kolarska klubu mogła wreszcie wygrać także klasyfikację indywidualną Vuelty, ale zawieszenie wyścigu z powodu wojny nie pozwoliło Berrenderowi triumfować w barwach Blaugrany w najważniejszym hiszpańskim wyścigu. Znakomity góral z San Agustín de Guadalix zdołał natomiast poszerzyć dorobek klubu w Volta a Catalunya, wygrywając kolejną jej edycję.
Mimo tych sukcesów, po zakończeniu sezonu 1943 sekcja kolarska Barçy została rozwiązana przez sam klub, z powodu trudności finansowych związanych z jej utrzymaniem. Wraz z tą decyzją zespoły kolarskie przeszły praktycznie w całości pod kontrolę marek komercyjnych albo reprezentacji państwowych.
Zakończył się w ten sposób historyczny etap, w którym kluby piłkarskie próbowały inwestować w kolarstwo — jedną z najpopularniejszych dyscyplin pierwszych dekad XX wieku. To piłkarskie zaangażowanie w sport dwóch kółek pozostawiło po sobie osobliwe kariery, jak ta samego Berrendera, który w trakcie swojej kolarskiej drogi bronił barw aż pięciu różnych klubów piłkarskich, niektórych głęboko ze sobą skłóconych. Berrendero nosił koszulkę Madrytu (1936), Espanyolu (1941), Deportivo (1942), Barçy (1943) i wreszcie portugalskiego Porto (1948).
Spośród członków tamtej legendarnej kolarskiej Barçy najlepiej pamiętany jest zapewne Cañardo — popularny nawarryjski kolarz osiadły w Katalonii, jeden ze sportowców, którzy zainaugurowali sekcję w 1927 roku i który przez dziewięć sezonów, w latach nie następujących po sobie, należał do kolarskiej dyscypliny Blaugrany, niemal do jej zniknięcia w 1943. Mimo to Cañardo nie brał udziału w największym osiągnięciu sekcji: zwycięstwie w klasyfikacji drużynowej Vuelty 1942.
To osiągnięcie bez precedensu sprawia, że Barça jest jedynym klubem piłkarskim, który może pochwalić się triumfem drużynowym w jednym z trzech wielkich wyścigów kolarskich świata — Tour de France, Giro d'Italia czy właśnie Vuelcie.
W 2003 roku, sześćdziesiąt lat po zniknięciu sekcji kolarskiej i wraz z pierwszym dojściem Joana Laporty do prezydentury klubu, Barça przywróciła kolarstwo do swoich dyscyplin sportowych. Powstał zespół do lat 23, prowadzony przez Melchiora Mauriego — ostatniego Katalończyka, który wygrał jeden z trzech wielkich tourów, Vueltę 1991 w koszulce ONCE — a celem było zobaczyć barwy Blaugrany na Tour de France.
Eksperyment okazał się jednak nieudany. Cztery lata po reaktywacji sekcji kolarska Barça zniknęła, gdy zarząd powołał się na tę samą przyczynę co w 1943 roku: problemy ekonomiczne utrudniające jej dalsze funkcjonowanie.
Mimo tego rozczarowania w historii pozostaje fakt, że Barça to jedyny klub piłkarski, który ma w palmaresie zwycięstwo drużynowe w wielkim tourze. A wszystko dzięki kolarzom Blaugrany, którzy w tamtej upalnej powojennej Vuelcie 1942 wnieśli barwy Barçy na najwyższy stopień podium.
