Od lat trzeci bramkarz FC Barcelony pochodził ze szkółki. Iñaki Peña, Ander Astralaga, Arnau Tenas, Jordi Masip… Niezależnie od tego, czy chodziło wyłącznie o pracę w pierwszej drużynie, czy też o występy na zmianę w drużynie rezerwowej, od najmłodszych lat istniała możliwość „obcowania” z elitą i codziennego uczenia się od wielkich bramkarzy. W tym sezonie sytuacja uległa zmianie. Latem Iñaki Peña został sprzedany do Panathinaikosu za trzy miliony euro, a Áron Yaakobishvili i Diego Kochen zostali wypożyczeni odpowiednio do Almeríi i duńskiego Lyngby BK. Wydawało się wówczas, że rolę trzeciego bramkarza obejmie Iker Rodríguez (lub Eder Aller) po przedłużeniu kontraktu Wojciecha Szczęsnego o kolejny sezon jako rezerwowego dla Joana Garcii. Jednak dotychczasowa struktura uległa zmianie, gdy 27 sierpnia ogłoszono transfer reprezentanta Chorwacji Dominika Livakovicia do 2030 roku.
Wojciech Szczęsny i Dominik Livaković spędzili pierwsze tygodnie w niepewności co do tego, kto zostanie wybrany na następcę Joana Garcii. Decyzja ta została „przyspieszona” przez kontuzję bramkarza z Sallent w meczu z Racingiem Santander, ponieważ z pewnością należało ją podjąć przed rozpoczęciem rozgrywek Pucharu Króla. Tego dnia, po pierwszej połowie Hansi Flick był zmuszony podjąć decyzję na gorąco i postanowił utrzymać dotychczasową hierarchię i wprowadzić na boisko Szczęsnego. Polak popełnił błąd i stracił piłkę, co doprowadziło do gola dla rywali (nie mającego jednak znaczenia dla końcowego wyniku 7:2), a Flick stanął w jego obronie podczas konferencji prasowej przed meczem na Sánchez Pizjuán. Ostatecznie wybrano Dominika Livakovica, który stracił bramkę strzeloną przez Youssoufa Fofanę, ale ogólnie utrzymał dobry poziom.
Posiadanie trzech bramkarzy najwyższej klasy to praktycznie wyjątkowy przypadek w Europie. Joan Garcia brał udział w mistrzostwach świata w barwach Hiszpanii, Dominik Livakovic bronił bramki Chorwacji jako pierwszy bramkarz we wszystkich czterech meczach aż do odpadnięcia z turnieju po przegranej z Portugalią (2-1), a kariera Wojciecha Szczęsnego nie budzi żadnych wątpliwości, zarówno w reprezentacji Polski (84 mecze, zanim zdecydował się zakończyć karierę reprezentacyjną), jak i w klubach.
W La Lidze taka sytuacja jest praktycznie niespotykana. Jeśli przyjrzymy się hiszpańskim drużynom, zauważymy, że w Realu Madryt rolę trzeciego bramkarza (za Courtois i Łuninem) dzielą między sobą wychowankowie klubu Sergio Maestre i Javi Navarro.
Atlético Madryt ma Salviego Esquívela; Villarreal – Rubéna Gómeza; a Betis – Manu Gonzáleza; wszyscy wywodzą się ze szkółki.
W czołowych drużynach Europy można natomiast znaleźć przypadki podobne do sytuacji w Barcelonie. Jednym z najbardziej rzucających się w oczy jest przykład Manchesteru City, którego trzeci bramkarz, Marcus Bettinelli, ma 34 lata i został pozyskany za 2,4 mln euro z Chelsea. Został powołany tylko do rozgrywek Ligi Mistrzów, ponieważ w Premier League kluby powołują dwóch bramkarzy, a nie trzech, jak w Hiszpanii.
Uwagę przykuwa również nazwisko trzeciego bramkarza Bayernu Monachium – Svena Ulreicha, który w wieku 35 lat z wiecznie rezerwowego Manuela Neuera stał się w tym sezonie również rezerwowym Jonasa Urbiga. Weteranem jest również trzeci bramkarz Borussii Dortmund, 33-letni Patrick Drewes.
We Włoszech na uwagę zasługuje sytuacja dwóch bramkarzy towarzyszących Josepowi Martínezowi. Zarówno Ivan Provedel, jak i Raffaele di Genaro mają po 32 lata i nie rozegrali w tym sezonie ani jednej minuty, pozostając w cieniu nowego reprezentanta Hiszpanii.
