W promocyjnym nagraniu, które Barça udostępniła w swoich mediach społecznościowych, Adeyemi i Gordon żartują, zsuwając spodenki poniżej pasa: „Tak nosi je Lamine” — śmieją się. W innym fragmencie pokazują to nagranie Lamine Yamalowi, który śmieje się i odpowiada: „Wszyscy będą je tak w końcu nosić, zobaczycie. No, wszyscy poza Rodrim”. Madrycki pomocnik jest w świecie futbolu elitarnego rara avis: nigdy nie nosi ekstrawaganckich stylizacji, nie farbuje włosów ani nie robi sobie modnych czy odważniejszych fryzur, nie ma tatuaży, a do gry wkłada koszulkę w spodenki, jak w futbolu bardziej vintage. Nie ma też kont w mediach społecznościowych.
„Jedną z rzeczy, które zawsze go charakteryzowały, jest to, że przechodzi niezauważony. Jest dyskretny. Dojrzały i pracowity” — wspomina w rozmowie z ARA Luis Callarisa, który był wykładowcą uniwersyteckim obecnego piłkarza Barçy. To kolejna cecha odróżniająca go od większości zawodowych futbolistów: ukończenie studiów wyższych.
Pochodzi z rodziny, w której ojciec jest inżynierem, a matka dyrektorką marketingu. Małżeństwo, które wychowało piłkarza w Madrycie, pochodziło z Leónu, gdzie dziadek Rodriego pracował jako lekarz. Jego dwaj młodsi bracia również przeszli przez uniwersytet — jeden na stypendium w Stanach Zjednoczonych, drugi w Manchesterze.
Rodri jest absolwentem administracji i zarządzania przedsiębiorstwem (ADE) na Universitat Jaume I (UJI) w Castelló, gdzie zaczął studiować w wieku 18 lat, kiedy grał w młodzieżówce Vila-realu. „Był w programie dla sportowców wyczynowych: studentów, którzy ze względu na swoją specyfikę i kalendarz sportowy muszą łączyć go z akademickim” — relacjonuje Callarisa.
Wkrótce zrobił skok do futbolu zawodowego. „W pewnych momentach nie mógł oddać pracy albo przyjść na egzamin, albo musiał opuścić zajęcia z obowiązkową obecnością, i to jest usprawiedliwione. W jego przypadku nie musiał nawet o tym mówić: widziały to setki tysięcy ludzi, bo był to mecz Ligi Mistrzów, Ligi Europy albo ligowy w środku tygodnia”.
Chciał kontynuować studia w Castelló
Przed ukończeniem studiów podpisał kontrakt z Atlético Madryt, kiedy miał 21 lat. Wtedy Callarisa, odpowiedzialny za kierunek ADE, zasugerował mu przeniesienie akt na uczelnię w Madrycie, ale Rodri odmówił — ze względu na zaufanie, jakim darzył wykładowcę, i na plan studiów, który realizował. „Powiedział mi: z tobą czuję się spokojny, planujemy to i rzeczy mniej więcej wychodzą” — wspomina Callarisa. Choć rok później zamienił Madryt na Manchester, przechodząc do City, pomocnik kontynuował naukę na tym samym uniwersytecie.
Równolegle do sukcesów sportowych zaliczał kolejne etapy akademickie. Trudno mu było zdawać jeden rok w ciągu roku, ale wskaźnik zaliczeń wynosił „w przybliżeniu powyżej 60 %” — wyjaśnia Callarisa. „Zajęło to trochę więcej czasu, ale skończył studia na ADE. Kiedy był w Madrycie, przyjeżdżał na egzaminy AVE; kiedy był w Manchesterze, brał samolot, a potem AVE. Pracę dyplomową obronił online, a praktyki odbył w departamencie marketingu City” — opowiada wykładowca. „Miał jasność, że poza futbolem musi być coś jeszcze”.
W czasie studiów poznał Laurę Iglesias, która nadal jest jego partnerką. Iglesias, która również zachowuje dyskretny profil — ma prywatne konta w mediach społecznościowych — studiowała medycynę, a obecnie pracuje jako chirurg. Choć zarówno ona, jak i on mieli udane kariery zawodowe, które w niektórych momentach zmuszały ich do rozłąki, związek się utrzymał i nie musiał się przy tym spełnić stereotyp żony futbolisty jeżdżącej za nim wszędzie.
Anegdota o Opelu Corsie
Choć w City pobierał już pokaźną pensję, grając w Anglii opowiedział w jednym z wywiadów, że jest bardzo zadowolony z tego, iż jest osobą skromną w wydatkach, i że czuje się bardzo szczęśliwy, jeżdżąc Oplem Corsą. Przy tej samej okazji mówił też, że jego oszczędność przyniosła mu w szatni City nieco żartów od kolegów z zespołu.
W Manchesterze poznał Daniego Codinę, który obecnie pracuje w Barçy i który latem się ożenił, a jego wesele stało się szeroko komentowane, bo wokół niego zaczął się gotować transfer madrytczyka. Rodri i Codina zaprzyjaźnili się, kiedy ten drugi zajmował się prowadzeniem biura opieki nad zawodnikiem (player's care) w City — stanowisko, które od 2025 roku zajmuje w katalońskim klubie: jest szefem operacji i usług dla zawodników pierwszej drużyny Blaugrany.
Jeśli chodzi o kolegów z szatni, krąg, w którym czuje się najbardziej komfortowo, tworzą Eric, Olmo, Joan i Pedri, a należą do niego również Koundé i Gordon. Wielu z nich znał już z reprezentacji Hiszpanii, z którą wygrał mundial i został uznany najlepszym piłkarzem turnieju.
W 2024 roku podniósł też trofeum mistrzostw Europy, a celebracja w Madrycie przyniosła mu — razem z Álvaro Moratą — mecz zawieszenia od UEFA za śpiewanie „Gibraltar jest hiszpański”. To jeden z niewielu razy, kiedy trafił na czołówki z powodu kwestii nie wprost sportowej. W najbliższą niedzielę, po rotacji w meczu z PSG na wyraźne zalecenie trenera przygotowania motorycznego Pepe Conde, Rodri przeżyje swój pierwszy Klasyk w barwach Blaugrany.
