Czy Real Madryt utrzymuje niewzruszone zdrowie ekonomiczne, które głosi Florentino Pérez? Jaka jest finansowa rzeczywistość białego klubu po ukończeniu wielkich prac na Bernabéu? I jak wygląda w porównaniu z Barçą, która próbuje zaczerpnąć powietrza przy częściowym powrocie na Camp Nou, wlokąc za sobą balast dźwigni? Bilanse roku obrachunkowego 2025-26 i budżety na sezon 2026-27 pozwalają zaktualizować ekonomiczne prześwietlenie dwóch gigantów hiszpańskiej piłki. Między rekordowymi obrotami, plecakiem długu i inżynierią księgową merengues i Cules dzielą te same niepewności, wynikające z natury prawnej, która odbiera im możliwość swobodnego dokapitalizowania się. Madryt ma względną przewagę, bo nowy Santiago Bernabéu jest znacznie bardziej zaawansowany niż nowy Camp Nou, ale oba kluby walczą, finansowo rzecz ujmując, o kontrolę nad tym samym potworem.
Hipoteka stadionów
Realizacja prac przy obu koloseach warunkuje oba kluby, ale wypłacalność bilansów rysuje przeciwne scenariusze. W Madrycie przebudowa Bernabéu została sfinansowana trzema kredytami, które sumują się do 1170 milionów. Operacja, wynegocjowana przy średnim oprocentowaniu 3,2% i z terminem wykupu w 2053 roku, oznacza stałą roczną ratę amortyzacji. Mimo to klub z Madrytu utrzymuje wydzieloną strukturę: pomijając wydatek na stadion, zredukował dług netto do 9 milionów na 30 czerwca 2026 roku, podparty skonsolidowanym kapitałem własnym w wysokości 624 milionów. To najmocniejszy punkt zaudytowanych liczb Madrytu.
W Barçy plecak jest znacznie bardziej skomplikowany. Espai Barça, ustrukturyzowany przez fundusz sekurytyzacyjny z początkowym pułapem 1500 milionów, osiągnął kluczowy etap wraz z częściowym powrotem na stadion (pierwsza i druga trybuna na 62 000 widzów). Choć szacuje się, że ukończony obiekt będzie generował około 250 milionów dodatkowo rocznie, bilans odzwierciedla powagę nagromadzonego kryzysu: 30 czerwca 2026 roku kapitał własny pozostaje na wyraźnie ujemnym poziomie −168 milionów, a kapitał obrotowy notuje deficyt −376,8 miliona. Podobnie dług netto pod kontrolą Ligi (bez stadionu) wzrósł w ostatnim roku obrachunkowym o 29%, sięgając 607 milionów. Równolegle klub potrzebował dodatkowego finansowania w wysokości 300 milionów, by domknąć główne prace, podnosząc łączny pułap do 1800 milionów.
Przychody, które dotykają sufitu: powrót do domu i mięśnie komercyjne
Madryt jest pierwszym klubem piłkarskim, który przekracza barierę 1200 milionów euro obrotu. Zamknął rok obrachunkowy 2025-26 z 1221 milionami przychodów z działalności operacyjnej (przed sprzedażą piłkarzy), napędzanych biznesem komercyjnym (514 milionów) i Bernabéu na pełnych obrotach (362 miliony). To pozwala zamknąć rok zyskiem netto 26,3 miliona. Na sezon 2026-27 zatwierdzony budżet przewiduje osiągnięcie 1250 milionów przychodów zwyczajnych i wyniku 14,2 miliona. Jeśli doliczyć prognozę ze sprzedaży piłkarzy, łączne przewidywane przychody Madrytu sięgają 1400 milionów.
Barça ze swojej strony osiągnęła 1060 milionów przychodów z działalności operacyjnej bez uciekania się do sprzedaży nadzwyczajnych aktywów. Ten wzrost oparł się na częściowym powrocie na Camp Nou, merchandisingu (208 milionów) i sponsoringu (265 milionów). Jednak mimo dodatniego wyniku zwyczajnego 0,2 miliona zamknięcie zostało obciążone zdarzeniami nadzwyczajnymi do poziomu straty 18 milionów. Na sezon 2026-27 klub przewiduje odbicie z 1195 milionami przychodów i zyskiem 1 miliona, podpartym eksploatacją Camp Nou, mimo ograniczenia pojemności do 62 000 widzów. Skromna nadwyżka u progu nowego wygnania na Montjuïc.
Barça zapłaci w pensjach więcej pieniędzy niż Madryt
W Barçy głównym odpowiedzialnym za straty sezonu 2025-26 było księgowe pogorszenie związane z dźwignią Barça Studios, z utratą wartości −23 milionów. Tymczasem na Concha Espina nadzwyczajny kłopot przyszedł drogą sądową i urbanistyczną. 24 czerwca 2026 roku Sąd Najwyższy potwierdził unieważnienie koncesji miejskiej na dwa podziemne parkingi Bernabéu. Wobec prawomocnego rozstrzygnięcia Madryt wszczął roszczenie majątkowe wobec ratusza, by odzyskać zainwestowane 20 milionów.
Kontrola wydatków na kadry jest termometrem zrównoważenia Ligi i UEFA. Obie instytucje wyznaczają 70% przychodów jako maksymalny zalecany limit, próg, którego oba kluby przestrzegają, utrzymując jednak tendencję wzrostową. To będzie ten wielki potwór, z którym będą musiały walczyć w krótkim terminie. Zwłaszcza Barça, która ma mniej optymistyczną perspektywę obrotów.
W sezonie 2025-26 łączne wydatki na personel Madrytu wyniosły 561,9 miliona euro (466 milionów na pensje sportowe), co stawia wskaźnik na 46% przychodów. Na sezon 2026-27 klub przewiduje podniesienie wydatków na personel do 617 milionów (525 milionów na pensje sportowe). Jeśli dodać amortyzacje transferów, łączne wydatki sportowe białych rosną do około 707 milionów, historycznego pułapu.
Barça, która zawsze dolicza amortyzacje do rachunku wydatków sportowych, zamknęła sezon 2025-26 kwotą 571 milionów (+6 odchylenia). Na sezon 2026-27 zatwierdziła wzrost o 11%, do 636 milionów (+65 mln euro). Ten wysiłek, by zabezpieczyć pierwszy zespół męski, utrzyma wskaźnik wobec przychodów na poziomie 53%, choć spadek przychodów, jaki ma na horyzoncie (sezon 27-28) z powodu nowego wygnania na Montjuïc, stawia gabinety w stan czujności.
W tym sezonie klub Blaugrana przewiduje zresztą wydatek na bezpośrednie pensje sportowe wyższy niż Madryt (blisko 550 milionów), ale w zamian ma niższą listę amortyzacji (tylko 58,6 mln euro), bo kupował taniej na rynku. Mówiąc o samych pensjach, licząc kadry męskiej piłki nożnej, kadra Barçy jest droższa o 15 milionów. Różnica rozszerza się także dlatego, że Barça ma w tym worku wydatków sekcje zawodowe, których Madryt nie ma (piłka ręczna, futsal i hokej na rolkach).










