Poniżej zamieszczamy tłumaczenie jednego wydania cyklicznie pojawiającej się na łamach Sportu rubryki Rondo Blaugrana. Jej autorem jest Oscar Garcia. Bronił on w przeszłości barw Barcelony B oraz pierwszej drużyny. Następnie został trenerem młodzieżowym w strukturach Blaugrany. To on w drużynie Juvenil A doglądał rozwoju talentów takich zawodników jak Rafinha Alcantara, Javier Espinosa czy Gerard Deulofeu.
Deulofeu jest wspaniałym, wykraczającym poza normy i mającym olbrzymią jakość zawodnikiem. W świetle tych faktów trzeba sobie postawić pytanie, co się takiego stało - lub co się dzieję - że ten wyjątkowy, 21-letni zawodnik, wciąż nie potrafi sobie znaleźć miejsca w Barcelonie? W każdej poprzedniej kategorii wiekowej, od momentu Juvenil, przychodziło mu to przecież z taką łatwością. Ja, pomimo wszystkiego i wszystkich, jestem wielbicielem jego talentu i bardzo mocno w niego wierzę. Wierzę że w Evertonie pod okiem Roberta Martineza zaliczy powrót na właściwe tory. Piłka nożna nie kończy się na Barcelonie... nie możemy stracić talentu Gerarda ze świata futbolu.
W środowisku piłkarskim powinniśmy być zachęcani do okazywania pełnej radości z sukcesów. Wszystkie kluby - zarówno profesjonalne jak i amatorskie czy młodzieżowe - oraz kibice powinni ustalić żelazną zasadę aby to robić. Aby celebrować każdy sukces. Piszę to dlatego, że niesłychanym jest dla mnie jak szybko wrzuciliśmy historyczny tryplet w sferę wspomnień. Już teraz myślimy o tryumfie w Berlinie jako o czymś bardzo odległym... Nie mówiąc o finale Pucharu Króla przeciwko Bilbao czy zdobyciu ligi na Calderon.
Pamiętam te emocje podczas lata 1992, podczas gorączki olimpijskiej, ogromne emocje kibiców przy okazji finału Pucharu Europy na Wembley. Tego pierwszego. Rozpoczynaliśmy kolejny presezon (ja wciąż byłem zawodnikiem Barcelony B) a na treningach wciąż jedynym tematem rozmów był strzał Koemana, Hristo Stoichkov i cała otoczka finału. Dwa długie miesiące po wygraniu Ligi i Pucharu Europy, my wciąż byliśmy w gorączce tamtych wydarzeń. Dopiero trener Johan Cruyff zarządził odłożenie euforii na bok i nakazał patrzeć w przyszłość.
Jego legendarna deklaracja z Wembley "wyjdźcie tam i się dobrze bawcie", zawiera w sobie najbardziej intymny jak i absolutny tajnik piłki nożnej. Zabawa grą, dobre spędzanie czasu - to jest najprawdziwsza prawda. Podtrzymywanie tego myślenia sprawia, że ludzie wstają rano i chcą wygrywać.
To szatnia i tylko ona, z trenerem na czele, powinna zarządzić opamiętanie się z euforii i przystąpienie do działania odnośnie przyszłości. Tak to powinno wyglądać. Obecnie jednak działania klubu i wszystko to, co się dookoła niego dzieje, przyczyniły się do niemal natychmiastowego przytłumienia tego ogromnego szczęścia.
Jeszcze trzy tygodnie temu wszyscy związani z Barceloną przechodzili przez niezapomniane chwile. Wygraliśmy znakomity finał mierząc się z Juventusem, który starał się podważyć wielkość Barcy, dopóki nie nadszedł moment kiedy ją zaakceptował. Oczywiście ważnym i rozsądnym jest myślenie o następnym sezonie, jednak niemniej ważne jest czerpanie radości i pielęgnowanie tak ogromnego sukcesu. Nie zapominajcie o tym.
