Barça Femení wciąż idzie w górę na boisku — gdzie jest drużyną do pobicia — ale również poza nim. Klub blaugrana zamknął rok obrachunkowy 2025-26 dodatnim wynikiem 8,525 miliona euro. Wyjątkowe liczby, które sprawiają, że piłka żeńska i męska są jedynymi dwiema gałęziami klubu z dodatnim wynikiem. Dane pokazują też wyraźną tendencję wzrostową w Barçy Femení, która przeszła od strat w wysokości 2,8 miliona euro w 2021 roku do zysku 8,5 miliona w 2026. Co więcej, w ostatnim roku wynik roku obrachunkowego zwiększył się czterokrotnie: z 2 milionów euro do 8,5 miliona.
„Przychody opierają się głównie na trzech pozycjach: komercjalizacja i reklama [ta, która przynosi najwięcej pieniędzy, 19,7 miliona], rywalizacja [6,1 mln] oraz transmisje i prawa telewizyjne [2,9 mln]. Wszystko razem wzrosło o około 30%” — wskazuje w rozmowie z ARA Oscar Elvira, dyrektor studiów magisterskich z zarządzania sportem na UPF. Ponadto dwukrotne otwarcie Camp Nou — na Real Madryt i Bayern Monachium — pomogło zwiększyć przychody. Dla przykładu: na żeńskim klasyku zebrano dwa miliony euro tylko ze sprzedaży biletów.
Drugą wielką pozycją, która pomaga osiągnąć dodatni wynik, jest ograniczanie kosztów personalnych. Dwadzieścia zawodniczek (i część członków sztabu z Pere Romeu na czele), które tworzyły kadrę pierwszej drużyny Barçy w sezonie 2025-26, miało łączne wynagrodzenie 13 milionów euro — kwotę wyższą niż w poprzednim sezonie (11,4 mln), ale wykonalną z ekonomicznego punktu widzenia. „Barça nie oszalała przy przedłużaniu umów i ustalaniu zbyt wysokich pensji. Bardzo dobrze to kontrolowała i ma szczęście, że wyciąga dobre zawodniczki z akademii” — dodaje Elvira, odnosząc się do tego, że klub oszczędza w ten sposób na wielkich transferach zawodniczek. Te liczby obejmują Alexię Putellas, Onę Batlle, Mapi León i Salmę Paralluelo, zawodniczki, które odeszły tego lata i miały wysokie pensje w kadrze.
Mimo to fair play drużyny męskiej warunkuje cały klub. „Gdyby Barça miała tylko zawodową piłkę męską i żeńską, prawdopodobnie żeńska mogłaby być deficytowa i brać na siebie wyższe pensje, tak jak stało się z koszykówką, piłką ręczną, futsalem i hokejem, które są sekcjami odnoszącymi sukcesy, ale stanowią stratę dla klubu. Barça nie pozwoliła, żeby sekcja żeńska była deficytowa” — opisuje Elvira, który ostrzega, że przy osiąganych zyskach agenci mogą żądać więcej pieniędzy w przyszłych negocjacjach.
Model zrównoważony, który będzie taki pozostawał, o ile nie ulegnie się pokusie wielkich transferów z wysokimi pensjami, jak wyjaśnia ekonomista. „Komercjalizacja, wygląda na to, idzie coraz dalej. Dziewczynki chcą koszulek zawodniczek, a kibic piłki żeńskiej, który zawsze kupował koszulkę drużyny męskiej, teraz chce już tej żeńskiej” — wskazuje doktor ekonomii.
Anglia i Stany Zjednoczone, wielkie rynki
Pomimo dobrych liczb Barça wciąż nie może konkurować ekonomicznie z wielkimi ligami, szczególnie z Anglią i Stanami Zjednoczonymi. Różnica między obiema tymi rozgrywkami a Hiszpanią jest widoczna od samego początku. Obowiązujący układ zbiorowy w Lliga F — przedłużony po tym, jak wygasł 30 czerwca 2026 roku — ustalał minimalne wynagrodzenie na poziomie 23 500 euro brutto za sezon. „To jak przyjąć pensję osoby, która kończy studia magisterskie i idzie do pierwszej pracy. Najlepsze zarabiają tyle”.
W Anglii natomiast Women’s Super League (WSL) podniosła minimalne roczne wynagrodzenie do 42 500 funtów brytyjskich (blisko 50 000 euro), ponad dwukrotnie więcej niż w Hiszpanii. Ta kwota dotyczy jednak zawodniczek powyżej 23. roku życia, które występują w pierwszej dywizji, jak informował „The Guardian”, który dodał również, że piłkarki z drugiej dywizji będą miały wynagrodzenie wyższe od minimalnego obowiązującego w Wielkiej Brytanii, co czyni z nich zawodowe sportsmenki (ponad 31 000 euro). W Hiszpanii za zawodową uznaje się wyłącznie Lliga F.
W Stanach Zjednoczonych minimalne wynagrodzenie ustalono na 50 500 dolarów (około 43 500 euro) rocznie, choć istnieje wola zwiększenia go do 82 500 dolarów (nieco ponad 71 000 euro) do 2030 roku. Mimo to National Women’s Soccer League (NWSL) ma ścisły limit płacowy na poziomie około trzech milionów euro dla całej kadry. Kwotę tę można jednak przełamać dzięki nowemu przepisowi dotyczącemu zawodniczek o dużym wpływie (High Impact Player Rule), który pozwala klubom z Ameryki Północnej wydać dodatkowy milion dolarów na przyciągnięcie lub zatrzymanie piłkarek o największym nazwisku.
Różnica w liczbach wynika również z lawiny inwestycji, jaka ma miejsce w Stanach Zjednoczonych czy w Anglii. „The Athletic” informował jako pierwszy, że NWSL przyjmie nową franczyzę, siedemnastą, po sprzedaniu jej przedsiębiorcy Arthurowi Blankowi — właścicielowi Atlanta Falcons z NFL i Atlanta United z MLS — za 165 milionów dolarów (około 142 milionów euro). W Hiszpanii Mercury 13, właściciel Badalona Women, jest jedynym inwestorem obecnym w Lliga F.
