Robert Lewandowski jest bez wątpienia jednym z najlepszych strzelców w historii. To nie tylko liczby czy odczucia; to niezaprzeczalny fakt, porównywalny z wielkimi, siedzącymi przy stole obok Romario, Van Bastena czy Müllera. Bramka, którą strzelił Realowi Madryt w Superpucharze, ma wszystko, co powinno być częścią DNA środkowego napastnika: intuicję, ruch bez piłki, kontrolę, technikę i spryt. To było dzieło sztuki, ruchome płótno zarezerwowane dla tych, którzy noszą numer 9.
Od momentu, gdy się pojawił, nazywano go starym, jakby przybył na Camp Nou na emeryturę. Miał 33 lata i stanął przed ogromnym wyzwaniem, jakim było zrobienie z Barcelony mistrzowskiej drużyn. W swoim pierwszym sezonie zdobył ligę i zapewnił sobie tytuł Pichichi, a w ostatnim, z trzema tytułami wciąż w grze (La Liga, Puchar Króla i Liga Mistrzów), ma już w sumie dwie La Ligi, Puchar Króla i trzy Superpuchary Hiszpanii. Wszystko pod wodzą dwóch różnych trenerów.
To prawda, że upływ czasu ukształtował jego obecność w drużynie, ale nie jego skuteczność. W sieci krąży informacja, że ostatni raz, kiedy Lewandowski strzelił mniej niż dziesięć bramek w jednym sezonie (dziesiątego strzelił w El Clásico), był jego pierwszym w Borussii Dortmund, kiedy to strzelił tylko dziewięć. Aby zilustrować, ile czasu minęło, przypominają, że Lamine Yamal miał wtedy zaledwie trzy lata.
Ale Robert od tamtej pory nigdy nie strzelił mniej niż 25 goli, a w ciągu jedenastu sezonów spędzonych w Bayernie i Barcelonie strzelił mniej niż 40 goli tylko osiem razy. To absolutnie niewiarygodny wyczyn. I to pomimo faktu, że jego obecność w drużynie zmalała, szczególnie w katalońskim klubie, i to dość znacząco, co nie spowodowało spadku jego średniej strzeleckiej, wręcz przeciwnie.
W pierwszym roku Xaviego grał praktycznie wszystko, opuszczając tylko siedem z 46 meczów (15,22%), czyli, innymi słowy, rozegrał łącznie 39 meczów od początku do końca. Biorąc pod uwagę jego wiek, kiedy wielu piłkarzy zbliża się do końca kariery, to wcale nie jest źle. Jego czas gry zmniejszył się w drugim roku, kiedy ukończył 38,78% meczów (19 z 49). Jednak jego ostatni sezon pod wodzą Xaviego Hernándeza nie był łatwy, ponieważ liczba strzelonych przez niego bramek spadła (26 w porównaniu z 33 w poprzednim roku). W tym sezonie u Flicka pełne 90 minut rozegrał tylko w 20% meczów, w sumie w czterech.
A jednak jego zdolność strzelecka pozostaje niezmienna: jego najlepsza średnia to zeszły sezon (42 gole, bramka co 93,5 minuty), a druga najlepsza średnia to ten sezon (10 goli, jeden co 100,8 minuty). W pierwszym roku (33 gole) strzelał co 119,8 minuty, a w drugim (26 goli) co 146,1 minuty.
To dane, liczby, statystyki, które pomagają zrozumieć zawodnika, ale nie do końca oddają drogę. Przyjął rolę, która nie jest łatwa, biorąc pod uwagę jego karierę, regularnego zawodnika rezerwowego. Stawia drużynę ponad siebie, jak sam stwierdził po zwycięstwie nad Realem Madryt („wygraliśmy Superpuchar jako drużyna”), i nie ma w nim krzywych min ani dziwnych gestów, tylko absolutne zaangażowanie w projekt.
To prawda, że jego pensja jest bardzo wysoka, jedna z najwyższych w kadrze, a jego kontrakt wygasa 30 czerwca, ale jest on gotowy do rozmów, jeśli Barça uzna to za konieczne, co zmusza klub do zastanowienia się nad potrzebami drużyny, a przede wszystkim nad możliwością utrzymania środkowego napastnika, który w roli, jaką odgrywa w tym sezonie, jest nie tylko atutem, ale najlepszym możliwym prezentem dla projektu.
